Dagboek: Vakantiegevoelens

Door Rikako Nagashima.

Het vakantiegevoel komt eindelijk binnen. Niet te geloven dat ik hier het hele jaar naar heb uitgekeken! In ieder geval is mijn vakantie leuk begonnen. Zaterdag kwam vriendin Kavita hier naartoe, hebben we wijn gedronken en de volgende dag zijn we naar Amsterdam gegaan. Omdat het kon. Vandaag en gisteren heb weinig gedaan: even naar de stad gefietst, een ijsje gegeten en een wegwerpcameraatje gekocht. Morgen ga ik naar Amersfoort om wat te drinken met een oude vriend van de VVD en ga ik uit eten met mijn jongerenraad. Zaterdag ga ik met twee oud-collega's genieten in Arnhem.

Grappig detail. Ik ben in Amsterdam mijn OV-chipkaart verloren en kreeg vandaag opeens een berichtje op Twitter: 'Hoi, ik heb je OV!' - Een kennis van een vriendin uit Amsterdam; het vriendje van een huisgenoot had hem gevonden. De wereld is klein en hiermee is het nut van sociale media maar weer bewezen. Doet me denken aan die keer dat ik mijn telefoon in een kroeg in Roosendaal verloor en ik hem later weer doodleuk terugkreeg van een kennis van een vriend.

Zo hoop ik mijn vakantie verder in te vullen. Ik ga nog een weekje naar Berlijn en twee weekjes naar Zeeland. Verder hoop ik veel boeken te lezen, veel foto's te maken en verder te komen met Russisch: ik ben een poos terug begonnen met het leren van Russisch, dat ik deze vakantie weer wil oppakken. Nu heb ik op mijn laptop Rosetta Stone staan, maar die is gisteren kapot gegaan waardoor hij nu gerepareerd gaat worden. Het is de moeite niet om het op de XP-minilaptop te installeren waar ik nu op tik.

Deze vakantie krijg ik in ieder geval de gelegenheid om optimaal te herstellen en uit te rusten. Ik hoop dan ook dat het gebeurt en dat ik na de vakantie weer mijn gelukkige, rustige, optimistische zelf kan zijn.

Gezien: Stephen Gill expo in Foam

Een poosje terug ben ik de trotse eigenaresse van een museumkaart geworden. En, omdat ik nu eenmaal een gierige Nederlander ben, ga ik daar zoveel mogelijk gebruik van maken. Vorige zondag strandde ik met een vriendin bij het Amsterdamse fotografiemuseum, Foam. Eigenlijk was ik nog nooit daar naar binnen geweest en alleen maar een paar keer langsgelopen. En ook al had ik geen duppie op zak, door met mijn pasje te zwaaien mocht ik zo naar binnen.
Eén van de hoofdexposities op dat moment was 'Best before End', een verzameling van het werk van de fotograaf Stephen Gill en zijn laatste fotoserie, die dezelfde naam draagt.

Talking to Ants.

Stephen Gill probeert in zijn kunst (ik noem het expres geen foto's, het zijn meer dan foto's) een zo compleet mogelijk beeld van de omgeving te scheppen. Hij zoekt de grenzen van de cameratechnologie op en experimenteert met nieuw materiaal en nieuwe methoden om zijn camera te gebruiken. De eerste serie in de expositie is Talking to Ants, waarbij Gill voorwerpen in zijn camera stopte, zodat die een afdruk zouden achterlaten op de filmrol. Dit levert al bijzondere resultaten op.

Buried.

In een andere serie, Buried, levert een vreemd proces mooi werk op: na het maken van deze foto's werden ze direct begraven en na een bepaalde tijd weer opgegraven. Ik begrijp niet hoe Gill überhaupt op dit idee is gekomen, maar het resultaat is in ieder geval heel tof. Het geeft de foto's iets schilderachtigs.

Hackney Wick.

Hackney Wick is de meest populaire locatie van het werk van Stephen Gill. Op deze fotoserie zie je een goedkope rommelmarkt. Om de sfeer op de markt beter te laten zien gebruikte hij een goedkope camera met plastic lens. "It was nice to use because the first plastic was invented in Hackney Wick," zegt Gill zelf. "I had these really lovely muted soft colours, which look like the 1950s. You can almost smell the dusty scent coming off them."

Helaas heb ik op de laatste dag van tonen de expositie gezien. Op de website van Foam zelf is nog wel informatie te vinden over de expositie, maar 14 juli was de allerlaatste keer voor 'Best before End' in het fotografiemuseum van Amsterdam. 

Inspirerend: Teenage Bedrooms

Uit de kamer van tienerstijlicoon Tavi Gevinson.

Ik ben gek op inrichten. Aangezien je als tiener nog niet de mogelijkheid hebt heel veel in te richten, probeer ik al mijn creativiteit te lozen in mijn kamer van vijf bij zes. Op dit moment ben ik druk bezig met het herschikken van de spulletjes en meubels in mijn kamer, daarnaast is er nog een kans(je) dat ik deze zomervakantie nog naar een andere kamer verhuis. Toch blijf ik altijd bezig met het decoreren van mijn kamer.

In dit artikel, helaas helaas, geen foto's van mijn eigen kamer. Op dit moment ben ik niet zo tevreden met mijn kamer. Mijn kamer is altijd erg netjes, wat ik puur zou houd om meer rommel in mijn hoofd te voorkomen, en door dingetjes-en-datjes probeer ik het wat op te vrolijken. Nu is het, ondanks alle moeite die er in heeft gezeten, nog redelijk saai.  In dit bericht tref je wel een 'moodboard', of wat voor een gekke term het ook mag hebben, voor mijn eigen kamer, wat me leuk leek om met jullie te delen. Binnenkort volgen er nog wel foto's van mijn kamer.


Van Rookiemag en Bobbly Rainbow Socks.

Van The Style Rookie en Rookiemag.

Allebei van Teenage Bedroom.

Van Teenage Bedroom en uit de film The Virgin Suicides.

Gezien: Les Amants du Flore

Universiteit van Parijs. De teruggetrokken Simone de Beauvoir en de uitbundige Jean-Paul Sartre beginnen iets voor elkaar te voelen. Geen coup de foudre: pas als de Beauvoir en Sartre steeds meer tijd met elkaar doorbrengen worden ze echt verliefd. In een dialoog met een studiegenote wordt het al snel duidelijk dat de Beauvoir geen normale vrouw is: ze maakt duidelijk niet te willen trouwen en geen kinderen te willen krijgen. In eerste instantie vindt de Beauvoir Sartre maar een irritant ventje, maar na enkele bijzondere conversaties weet ze hem steeds meer te waarderen.

Een diplomauitreiking. Sartre slaagt als eerst, daarna de Beavoir. Het lijkt door een tijdsprong alsof de twee direct stapelverliefd worden: dat bevalt de ouders van de Beauvoir niet. De twee besluiten terug te gaan naar Parijs; Sartre wordt docent op de universiteit en valt direct op door zijn bijzondere manier van doceren, de Beauvoir ruziet verder met haar ouders. Een goede vriendin van haar, Lola, overlijdt aan een onbekende oorzaak. Volgens de Beauvoir is dat de schuld van de kerk die haar dwong te trouwen met een 'katholieke boerenpummel'. De afkeer tegen de kerk groeit en groeit. Tegen Sartre maakt de Beauvoir duidelijk vrij te willen zijn. 'Dat is goed', zegt Sartre.

Geen burgerlijk huwelijk, geen belemmeringen. We vertellen elkaar alle details en worden rijk door over ons dubbelleven te schrijven. Daarvoor moet je een vrouw met lef hebben.

En zo begint hun verhaal. Buiten Frankrijk is deze film nooit echt doorgebroken. De combinatie van twee moderne volkshelden en een liefdesverhaal is in Frankrijk al genoeg voor een groot succes: het koppel is één van de bekendste Franse paren ooit en beide behoren tot de meest beroemde Fransen uit de vorige eeuw. Vooral Sartre wist toentertijd met zijn werk heel Frankrijk op zijn kop te zetten. Het is dan ook tof hoe de makers van deze film hebben geprobeerd ook de vrijheidsfilosofie van de twee in deze film te verweven. Op enkele (historische) foutjes na, zijn ze daarin geslaagd.

Ik weet dat dit soort films vaak op veel verzinsels gebaseerd zijn, maar toch is mijn liefde voor Sartre nog een beetje gegroeid door het personage uit de film. Af en toe vormen de filosoof en de schrijfster zelfs een komisch duo: de jonge Sartre wordt neergezet als een druk, luidruchtig kereltje en de Beauvoir steekt daar zo tegen af met haar serieuze karakter en lage stem. Het contrast tussen de lange de Beauvoir met een lage stem en de kleine Sartre met een nog wat hoge jongensstem is af en toe domweg lachwekkend.

Mocht je een liefhebber zijn van het Franse koppel, dan raad ik je aan deze film te zien. Het is vernieuwend om Sartre en de Beauvoir eens door een andere bril te bekijken en ook te zien hoe zij zouden zijn vóór hun roem. Daarentegen moet je de film wel met een korreltje zout nemen; het scenario is ietwat geromantiseerd en geïdealiseerd. Maar het blijft leuk om een bescheiden kijkje te nemen in het privé-leven van de twee genieën. Bekijk hier de film online in het Frans.

Heldenstatus: Neil Young

Als je je verdiept in folkmuziek, kom je al snel een foto van Neil Young tegen. Een vent met lang, donker haar, een doorlopende wenkbrauw en een gitaartje in zijn hand: tegenwoordig is hij niet meer zo jong als dat hij veelal wordt afgebeeld, maar op de rimpels na is hij niet veel veranderd. Neil wordt ook wel eens 'The Godfather of Grunge' genoemd, een van de redenen dat ik hem zo vet vind. Neil Youngs muziek is daarentegen niet in hokjes te stoppen; in dit artikel zal ik duidelijk maken waarom niet.

Hij begon met spelen en zingen in bandjes als The Squires en The Mynah Birds. Hij werkte nog samen met Buffalo Springfield. Maar aangezien zijn solocarrière het meest indrukwekkend is, zal dit stuk met name over dat onderdeel van Youngs' leven gaan. Dit begon allemaal met het album, hoe origineel, 'Neil Young', in 1968. Een maand later verscheen de single 'The Loner'. Al snel maakte hij carrière in de muziekwereld: in '69 kwam zijn tweede soloalbum 'Everyone knows This Is Nowhere' uit, waarin direct de rauwe sound was te horen waarmee hij zich nu nog onderscheid. Zijn muziek maakte echter een transformatie door: hoe hij ooit begon met raggen, werd zijn muziek steeds meer emotioneel en timide.

Het mooie aan de muziek van Neil Young is de combinatie van de rauwheid van zijn muziek, zijn zachte en tedere stem en zijn krachtige teksten die stuk voor stuk een statement maken. Kijk alleen al naar de titels van één van zijn populairste albums, Harvest: 'Heart of Gold', 'The Needle and the Damage done' of 'Words [Between the lines of age]. Het eerste nummer uit dat rijtje is direct het beest bekende nummer van Young, waarvan iedere 40+'er nog wel een plaat heeft liggen. De tekst, muziek, kwetsbare stem van Young en de eigenlijk simpele essentie van het nummer maken het tot een meesterwerk. Eentje die mij nog steeds weet de ontroeren.

I want to live, I want to give
I've been a miner for a heart of gold.
It's these expressions I never give
That keep me searching for a heart of gold
And I'm getting old.

Neil Young hoeft het niet te hebben van zijn uiterlijk, maar van zijn muziek.

'After The Goldrush' en 'Harvest' worden beschouwd als de beste albums van Young. Hierop zijn toppers als 'After the Goldrush', 'Only Love Can Break Your Heart', en 'Oh, Lonesome Me' te vinden, op Harvest 'Out On The Weekend', 'Old Man' en 'There's A World'. Zijn teksten gaan vaak over eenzaamheid (in de liefde), opgroeien en afscheid nemen. Hij heeft amper nummers die over een compleet ander onderwerp gaan of die praktisch inhoudsloos zijn: toch verveelt zijn muziek steeds niet en weet hij zijn publiek steeds weer te betoveren.

Gelezen: De wetten door Connie Palmen

Over boeken schrijven roept een tegenstrijdig gevoel op. Ergens voel ik me een slechte boekrecensent, ik heb echt geen verstand van boeken recenseren en heb nooit zin om mijn overwegingen goed uit te denken. Aan de andere kant heb ik het idee dat ik een boekverslag maak. Toch ga ik de uitdaging aan. Ik ben immers een boekenwurm en ook in het dagelijks leven degene bij wie je aan kunt kloppen voor boekentips: wat kan er nu toffer zijn dan je enthousiasme over een boek verspreiden?

Om eenvoudig te beginnen trap ik af met het bekendste boek van één van mijn favoriete Nederlandse auteurs. Ze een lange tijd behoorlijk beroemd geweest, bijna een BN'er, ze presenteerde zelfs nog even 'Zomergasten', daarna werd het een poosje stil rond haar. In 2011 vond ze weer de media met haar serie logboeken die ze schreef om haar niet-lang-daarvoor overleden echtgenoot, Hans van Mierlo. Ze beloofde in de zomer van 2013 aan een nieuwe roman te beginnen. Het is duidelijk over wie het hier gaat: Connie Palmen.

Zelf zou ik de boeken van Palmen omschrijven als autobiografische fictie: de hoofdfiguur in haar boeken heeft vaak iets weg van Palmen zelf, maar de gebeurtenissen heeft zijn fictief. Doordat ze in zekere zin in haar eigen perspectief schrijft, zijn haar personages altijd mooi rond; het zijn hele realistische figuren die je zelf zou willen ontmoeten. Ze overstijgen de term 'personage' als het ware, in het dagelijks leven zal je niet zo snel zulke helden tegenkomen. Een persoonlijk puntje is dat ik me altijd goed kan identificeren met haar hoofdfiguren. Het zijn jonge vrouwen met grote gedachten en ingewikkelde levens. Ze zijn puur, verward en verdwaald in de grotemensenwereld. Ze denken veel na, deze gedachten worden ook uitgebreid in beeld gebracht en maken het verhaal er sterker op. De personages in het boek zijn verhalen op zich.

Het verhaal gaat over de student filosofie Marie Deniet. Zij ontmoet jaarlijks een nieuw, bijzonder figuur waarbij zij een stukje van haar verhaal opheldert en leert zichzelf te vinden. Het boek is opgedeeld in zes hoofdstukken, ieder voor een man die Deniet ontmoet: de astroloog, de epilepticus, de filosoof, de priester, de fysicus, de kunstenaar en de psychiater. In eerste instantie lijkt het verhaal ietwat onsamenhangend. Later zijn de stukken verhaal echter goed aan elkaar te lijmen en ontstaat er een krachtige gedachte achter deze snippers aan memoires. Deniets belevingswereld en de personages laten het verhaal opbloeien. Vooral de astroloog en de priester boeien mij: na dat eerste hoofdstuk ging ik toch snel even opzoeken in welk huis mijn sterrenbeeld eigenlijk thuishoort.

Dit boek vind ik boeiend en pakkend, omdat ik het probleem dat Deniet heeft, het eeuwige willen verbeteren, veranderen en verklaren, goed herken. Het motto van het boek concretiseert dit, dat is namelijk de bekende uitspraak van Samuel Beckett: "Als ik val zal ik huilen van geluk". Voor piekerende prestatiemiepjes is het dus zowel een bijbel als een zelfhelpboek te noemen. Diverse passages uit het boek zijn op zichzelf al sterk. Al met al is De Wetten een boek dat je moet hebben gelezen. Het is een stukje zelfverrijking, een stukje kunst en natuurlijk ook gewoon een stukje amusement.

Dagboek: De kinderen uitzwaaien

Het is lastig om afscheid te nemen. Al helemaal als je een groot feest organiseert voor iedereen waarvan je afscheid gaat nemen, voor de laatste keer samen woorden en bier laat vloeien, voor de laatste keer over school praat. Aan het begin van het jaar heb ik echt even aan mijn klas moeten wennen. Bij mij is dat wennen altijd een lastig en uitgebreid proces. Ik ben wat volwassen voor mijn leeftijd en een jaartje ouder. Hoe ik daar eerst altijd een punt van maakte, laat ik dat nu maar achtwege. Ik zal wel moeten, want ik blijf zitten.

Een jaar doubleren leek me verschrikkelijk, toch is het zover gekomen. Op dit moment vind ik het niet eens zo erg. Ik heb de ruimte om mijn basis opnieuw op te bouwen en mijn cijfers omhoog te krikken. Misschien kan ik dan nog mijn droom van University College waarmaken en slagen met betere cijfers dan het vooruitzicht nu bood. Daarnaast is een grote oorzaak voor mijn zittenblijven mijn gezondheid: het afgelopen jaar ben ik vaak afwezig geweest of niet in de gelegenheid optimaal te presteren. De enige grote problemen van het doubleren zijn het leeftijdsverschil (vrienden gaan verder, naar de vijfde, of naar het tweede of derde jaar van hun studie) en alle hectiek rondom het doubleren. De teleurstelling, de reactie van mijn ouders en van school, de zorgen, de twijfels.

Toch ga ik me er zo min mogelijk van aantrekken. Mijn intelligentie wordt niet minder op blijven zitten, evenals mijn andere capaciteiten. Hooguit het beeld dat anderen van mij hebben, maar door ze weer een paar keer gerust te stellen, lijm ik dat beeld toch later weer. (Actus non facit reum nisi mens sit rea, right?) Daarnaast vertik ik het niet optimaal van mijn vakantie te genieten en mijn zelfbeeld eronder te laten lijden. Ik blijf mezelf en iedereen heeft wel eens een tegenvaller.

Van de laatste dagen van het schooljaar ga ik genieten. Ik zit in mijn boek gezogen - ja, het kan, in Dickens gezogen zijn -, ik heb leuke feestjes met leuke vrienden en klasgenoten. Ik ga genieten van deze periode en hoe het verder loopt zie ik dan wel weer.

Heldenstatus: Frida Kahlo

Ik maakte voor het eerst kennis met Frida Kahlo door een vriendin van mijn moeder: een hobbyschilderes met een grote liefde voor de kunstenares. Ze nam haar schilderstijl vaak over in haar eigen werk. Haar werk bleef daarentegen altijd vrolijk ogen, net zoals het werk van Kahlo altijd kleurrijk bleef, terwijl Kahlo vaak de meest verschrikkelijke pijnen in haar kunst verwerkte. Zelfs toen ik Kahlo's verhaal nog niet kende, kon ik lang blijven staren naar haar schilderijen; ze treffen. Ze grijpen je en fascineren je. Frida's eigen verhaal bleek nauw aan te sluiten bij haar kunst.

Frida Kahlo werd op 6 juli 1907 geboren als Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderón, in het Mexicaanse Coyoacán. Ze heeft daarentegen zelf altijd gezegd dat ze geboren was op 7 juli 1910, zodat haar geboorte zou samenlopen met de Mexicaanse Revolutie en zij haar leven volledig zou spenderen in 'het nieuwe Mexico'. Door zichzelf en haar emoties centraal te stellen in haar werk - met name zelfportretten - werd ze later gezien als een grote inspirator voor het feminisme.

Haar hele leven had ze een slechte gezondheid, de reden waarom ze op zevenenveertigjarige leeftijd al stierf. Die problemen werden veroorzaakt door een verkeersongeluk dat ze in haar tienerjaren had doorstaan. Na het ongeluk, toen Frida niets anders kon doen dan in bed liggen, besloot ze te gaan schilderen. In de spiegels in haar kamer zag ze zichzelf, die ze naschilderde voor haar eerste zelfportretten.

Naast een slechte gezondheid had Frida een problematische relatie met de kunstenaar Diego Rivera. De pijn, duidelijk zichtbaar in haar schilderijen, stond dan ook meestal in verband met haar lichamelijke én mentale lijden. Haar zelfportretten waren vaak bloederig, vol doorns, ledematen en vuur. Later werd Frida Kahlo erkend als één van de belangrijkste surrealisten ooit: haar werk gaf (wat een metafoor) een revolutie in de voorheen nog traditionele Mexicaanse kunst. Na haar dood groeide de waardering voor haar werk alleen maar meer en zelfs nu staat zij nog in de boeken als één van de meest toonaangevende twintigste-eeuwse kunstenaars.

'De twee Frida's' en 'De ziel van een vechter'.

Een paar jaar terug las ik haar brieven, gebundeld, in het Nederlands verkrijgbaar als 'Con Amor'. Frida was erg betrokken bij de Mexicaanse politiek en staat bekend als een groot vrijheidsstrijder, haar politieke idealen komen ook duidelijk naar voren in haar correspondenties. Daarnaast vertelt ze over het vele lijden, de ziekenhuisopnames, haar relatieproblemen en het filosofische inzicht dat zij had verkregen in haar ziektebed. Frida Kahlo is met recht een 'dame van de Revolutie' te noemen. Een dame die nog steeds miljoenen kunstenaars, schrijvers, politici en feministen weet te inspireren met haar woorden, haar daden en haar schilderijen.

Hey ho, let's go!

Eigenlijk kan ik een heel lang verhaal ophangen over wie ik ben en wat de bedoeling is van dit blog. Dat ga ik jullie echter toch besparen: mijn persoonlijkheid is niet opmerkelijk of bewonderenswaardig genoeg om er een verhaal aan te wijden. Er is een grote kans dat ik na een paar keer schrijven de handdoek al in de ring gooi; ik moet toegeven dat ik écht lui kan zijn. Dat scenario heeft al vaker plaatsgevonden. Dus als ik weet de tien berichtjes te halen, kan ik misschien een stukje over mijzelf tikken.

Mijn hele idee rond dit blog is nog een grote chaos. Een brei van glitters, kattenplaatjes, rocksterren, de jaren '60, goede boeken en films, en wat dan ook allemaal: zoiets zal 't vast worden. Net zo'n zooitje als in mijn hoofd, wellicht. Gezellig is het wel.